Gerard Kemper

bijna vergeten stadskampioen

 

 

01.12.2007

 

Met de schijnwerpers op de cracks van toen, de namen: Van Donk, Hoogendoorn en Jansen, komt een bijzondere vraag boven: Wie doorbraak definitief het abonnement van de gouden drie op locale titels in Dordrecht?


Foto gevonden in schakend dordt  33e jaargang nr 2 december 1984, hier weer-gegeven met originele bijschriften:

 


Winnaars 1984




Enkele prijswinnaars van 1984, gekiekt op de A.L.V.
v.l.n.r.: Gerard Kemper klubkampioen, Arnold van ’t Hoff

snelschaak-kampioen, Ton Hobé kampioen van groep 2,

van Donk winnaar zomertoernooi en

Arie van Heeren tweede prijs in groep 2

 

 

Tussen 1946 en 1978 was er immers sprake van het tijdperk Hoogendoorn, Jansen en Van Donk.

Hoogendoorn vond in 1945 zijn eerste onderwijsbaan in Dordt bij de Chr. HBS en hij ging niet meer uit Dordrecht weg. Pank kreeg uit handen van wethouder C. de Kovel in 1977 nog de kampioensbokaal overhandigd. Daarna werden de schaakbordjes verhangen. Door wie?

 

Het antwoord luidt niet: Arnold van 't Hoff, Koos Abee, Ron Hofman, Henny Naaktgeboren, Piet Pluymert, Gozewijn van Laatum, Joop de Jong, Pierre Smeets, Ronald Haring of Bert van der Linden.

De naam van de man, die als eerst de ban doorbrak was KEMPER.

Om precies te zijn GERARD KEMPER.

 

Stadskampioen 

Hij werd in 1978 voor de eerste en laatste maal stadskampioen. Bij zijn plotseling overlijden, in april 2000 nauwelijks twee maanden na zijn VUT bij de Dordtse nachtveiligheidsdienst, was de verbazing alom dat Kemper ooit zo sterk had gespeeld. ,,Is Gerard zo sterk geweest dat zijn overlijden wordt gemeld in de locale pers", zei een schaakliefhebber zelfs.

 

Hastings

Als kampioen van de stad heeft Gerard meegedaan in het internationaal toernooi van Hastings. Gerard speelde een zeer verdienstelijke remise tegen een damesinternationaal toen van Engelse bodem. Ze heette Sheila Jackson.

Eén uit twee in een sterk veld was een goed begin in Hastings voor de Dordtse kampioen, die snel champioen of Dordrecht werd genoemd in de Engelse badplaats. Gerard sprak geen woord Engels, maar voelde zich daar als een vis in het water.

 

Toen hij eens wat te luidruchtig zijn partij besprak met jonge, aankomende schakers, Gerard stimuleerde de jonge garde graag, kwam een wedstrijdleider op pantoffels naar hem toe. ,,Gentleman silents please". 

Gerard antwoordde direct op dezelfde toon: ,,Wat zegt die man"?

Humor, die past bij de moderne opvattingen van het cabaret. Gerard had het in huis. Hij legde als Dordtse kampioen overal contacten in Hastings en na zijn bliksemstart van twee remises zagen de Dordtse jeugdspelers hem zelfs in looppas naar de hoger gelegen speelzaal gaan aan de kust.

 

Laatste partij

Gerard beschouwde zich als een natuurschaker en had een eigen theorie ontwikkeld over waarom Van Donk, Hoogendoorn en Jansen zo lang de cracks waren in de stad. Gerard had het plan om na zijn VUT de oude, sterke schaakdraad weer op te pakken. Op vrijdag 7 april 2000 speelde hij zijn laatste partij tegen R. Kalkman van Spijkenisse 2 en won.

Zijn ELO was onder de 1900 gezakt en zijn seizoenscore in de eerste klasse RSB was niet zo best. Daarna kwam hij enkele keren niet opdagen, zonder af te zeggen, bij zijn club. Enkele weken later bleek Gerard te zijn overleden. De overgang van zijn arbeidzaam leven naar de nieuwe levensfase was groot geweest voor de man, die alleen in het leven stond en veertig jaar lang meestal alleen in de nachtelijke uren had gewerkt.

 

Lach

Hij controleerde belangrijke objecten in Dordt en daarbuiten. Als je hem op straat tegen kwam, rolden er altijd wel leuke opmerkingen uit zijn mond over zijn laatst gespeelde partij. Een lach ontbrak nooit en vaak liep Gerard lachend verder, alsof hij nog eens plezier had over wat hij allemaal met schaken, zijn sport had meegemaakt.

In de afscheidstoespraak van zijn baas stond de schaaktoekomst centraal. De seniorenfase mocht niet lang duren in 2000.

 

Geschiedenis

In april, net na Pasen van 2000, was het aantal schakers op zijn begrafenis op de vingers van één hand te tellen. Ook familie bleek er nauwelijks te zijn en ook nog drie oud-collega's.  Niemand roerde in een afscheidsspeech de historische betekenis aan van Gerard Kemper. Alleen de uitvaartbegeleider sprak kort en vroeg daarna stilte ter nagedachtenis aan Gerard Kemper. Daarna stond Gerard in de geschiedenis…

 

HB

www.tomsschaakboeken.nl