NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

VERSLAG DEEL 1

 

DAG 1 en 2  Treinreis en boarding

 

 

Nacht. Perrons en nog eens perrons. Hel verlicht. De roltrappen draaien, zelfs een lift komt boven.

Maar alles leeg, geen sterveling te zien. Je wacht, verwacht iets, maar je weet niet wat.

Als het decor van een horrorfilm ligt Hannover Bahnhof er ’s nachts om 2 uur bij. De minuten vergaan in lichte spanning.

 

Het onheilspellende beeld wordt ten slotte verbroken door vier jongelui die blijkbaar zijn wezen stappen en nu huiswaarts keren. Ze lopen in de onderliggende passage, niet van een trein en niet naar een trein.

 

TREINREIS

We zijn van Dordrecht onderweg naar Kopenhagen. Daar wacht de “Rotterdam” op ons voor de North Sea Jazz Cruise 2007.

Erica brengt ons naar het station en via Utrecht, waar we een half uur op de vertraagde CityNightline wachten, rijden we in een wagon vol Japanse en Amerikaanse jeugd naar Duisburg. Daar aangekomen rennen we met onze zware koffers maar achter een groep reizigers aan die, hopen wij, wèl weten waar de aansluiting naar Kopenhagen staat. Buiten adem komen we boven bij iemand die ons opvangt en de weg wijst. Hij blijkt de steward van onze wagon te zijn en brengt ons naar onze double: Dame oben! Een ervaring op zichzelf. Een piepklein hutje voor twee personen op de bovenverdieping waar zo met de ruimte is gewoekerd dat je geen aanleg voor claustrofobie moet hebben om je er veilig te voelen. De koffers passen er absoluut niet in en vinden hun plaats in een corridorkast.

De Deutsche Bahn is deze dagen het slachtoffer van stakingen. Ons traject is vandaag daarvan verschoond gebleven.

De Spar-Night uit München is zo goed geweest een kwartier op ons te wachten. De laatste en langste fase van de treinreis naar Kopenhagen begint. Via Bochum en Essen rijden we de nacht in.

 

 

We vallen in slaap, worden even wakker in Hannover, rijden een heel stuk terug uit dit kopstation en kruipen er weer in.

Ik word even wakker. Ik zie in de prille ochtendschemering brede wegen en zeer Duitse bebouwing. Ergens is een hele gevel van vijf verdiepingen verborgen achter een aankondiging van Al Gore’s Life Earth. Er komt geen eind aan het stedelijke gebied. Ik vermoed dat dit Hamburg is, voor- of nasteden.

 

Het is al veel lichter wanneer we Deense stops maken: we passeren Padborg en Kolding; namen die me doen herinneren dat er in het EG goederenverkeer T-documenten werden gebruikt.

Regen, regen, regen.

We rijden over de Kleine Belt Fyn op en stoppen in Odense. Even later rijden we op de eindeloze brug over de Grote Belt, duiken een tunnel in komen weer boven op Sjoelland.

 

Station Odense,

vrolijker kunnen we het niet maken.

 

Indruk van Denemarken tijdens de rit

over de Grote Belt.

KOPENHAGEN

Het Hovedbanegården (Hauptbahnhof) in Kopenhagen is een gigantisch station, knooppunt van trein, Re en S-tog (S-bahnen) – het nog bescheiden metrosysteem heeft overstapmogelijkheden op Nǿrreport St – waar we langzaam binnenlopen op een kopspoor.

 

http://stijn.linearecta.be/images/reizen/2005_Kopenhagen37.jpgDe roltrap op naar straatniveau. Een enorme hal met dienstverlenende balies aan de buitenkant en tientallen winkeltjes en eet- en drinkgelegenheden in het midden.

 

foto Hovedbanegården  ex http://stijn.linearecta.be

Ga naar activiteiten-reizen-kopenhagen 2005

 

 

 

Ank heeft met hoofdletters ILLUM geschreven. Daar moeten we beslist heen in de anderhalve dag dat we in Kopenhagen zijn.

ILLUM is een woning-design zaak waar Ank lang geleden al eens eerder is geweest en die diepe indruk op haar heeft gemaakt. That is the place to be. Dus regen of niet, wij brengen onze koffers naar beneden, naar het bagagedepot, steken de paraplu’s op en zetten er de pas in.

 

We zijn niet de enigen in Kopenhagen. Heel veel toeristen steken de straat over naar het Tivolipark, wij gaan over het Raadhuisplein naar de/het Strǿget, dé winkelstraat van Kopenhagen. ILLUM is snel gevonden en we dwalen door het enkele verdiepingen hoge gebouw. Voor Ank een el dorado.

In een klein zaakje, gehuisvest in een soort witgekalkt tongewelf, doet Ank fraaie aankopen. Kleine maar bijzonder smaakvolle siervoorwerpen.

We doen een tweetal antiquariaten aan maar het aanbod schaakboeken is te verwaarlozen; alleen een vierdelig Skak-leerboek van Enevoldsen komt in aanmerking maar is niet interessant genoeg en daarom te duur.

De regen plenst onophoudelijk en we besluiten naar de boot te gaan. De taxichauffeur rijdt op het natte asfalt af en toe met 80 km per uur door Kopenhagen, maar de remmen zijn goed.

 

Op de pier worden onze koffers in ontvangst genomen en voorzien van het hutnummer afgevoerd.

Snel aan boord gaan is er niet bij. We worden opgevangen in een met rijen stoeltjes tot ontvangst- en incheckruimte omgebouwde zeeloods.

Het aantal loketten en functionarissen doet sterk denken aan een burgerlijke stand.

Eerst een formulier invullen waarin veel gevraagd wordt op het indiscrete af. Aan de hand hiervan mogen we doorlopen naar een loket. Onze pas en creditkaart worden gecontroleerd, door apparaten gehaald en teruggegeven, met een soort webcam worden we op de foto gezet, we krijgen een pasje-voor-alle-doeleinden- plus een tafelkaartje voor de diners, en na al deze uitvoerige administratieve en veiligheidsformaliteiten mogen we verder. We passeren de scheepsfotograaf die een passend portret van ons maakt.

We merken dan nog eens dat dit geen professionele (cruise)terminal is want er is geen gangway beschikbaar en we moeten door de regen naar de scheepsloopplank om aan boord te kunnen.

Daar opnieuw veiligheidsmaatregelen: onze koppies worden vergeleken met de zojuist gemaakte webcamfoto’s – en dat zal elke keer bij van- en aan boord gaan gebeuren. Onze handbagage, rugzak etc., gaan door de scanner en we zijn binnen.

Enkele stewards heten ons van harte welkom en helpen ons de weg naar onze hut op het Lower Promenade Deck te vinden.

We maken – met het pasje – de deur open en stappen de hut binnen. Ongelooflijk, wat een mooie en ruime hut. Wat een groot bed. Onze koffers staan daar al keurig op het voeteneinde.

 

IKSAN

Onmiddellijk is daar onze persoonlijke hutsteward, Iksan. Hij is een aardige kerel en legt het een en ander uit, vertelt waar we nog kunnen lunchen.

Hier houden we het wel tien dagen uit. We hebben een buitenhut en dus een – hoewel bescheiden – uitzicht op zee. Er daalt een rust over ons. De North Sea Jazz Cruise, waar we zo met spanning naar uitgekeken hebben, is begonnen.

We hebben nog geen idee van wat ons nog allemaal te wachten staat, van de mensen die we zullen leren kennen en van de onvergetelijke concerten die we zullen meemaken.

 

MARCUS MILLER

We knappen ons op en maken een rondje over de boot. De winkels zijn dicht, die mogen pas buitengaats open.

Ruim voor zessen staan we bij de ingang van de Queen’s Lounge voor het concert van Marcus Miller en zijn band.

We krijgen een blauwe sticker op ons pasje – de rode stickers gaan eerst dineren en daarna naar het concert – en mogen de zaal in.

Dit is alweer een verrassing want we hebben zelden in zo’n luxe een concert bijgewoond. De grote zaal, en het balkon waar wij zitten, is feeëriek en voorzien van ruim opgestelde tweepersoons kuipbanken. Onmiddellijk komt een ober naar ons toe of we wat willen drinken.

 

Dan wordt Marcus Miller aangekondigd. Het publiek reageert enthousiast. M.M. de bassist (basgitaar) neemt de leiding en het gaat anderhalf uur lang in stevig tempo verder. We leren zijn muziek kennen en waarderen, ook zijn geweldige band, met sterke artiesten als Poogie Bell drums, Patches Stewart trompet, – maakte speciale indruk op Ank – Bobby Sparks keyboard, de onnavolgbare toetsenist, en de andere bandleden: Keith Anderson saxofoon, Gregoire Maret mondharmonica en Dean Brown gitaar. Stuk voor stuk top, waarbij vooral de eerste drie rustig hun eigen band kunnen beginnen. Al met al een ontdekking en een nieuwe kijk op de basgitaar. We zullen Marcus cs aan boord nog vele malen tegenkomen en meemaken, in bars maar ook in de grote zaal als begeleiding bij een paar soloartiesten.

 

LA FONTAINE

Helemaal aan de andere kant van het schip, aan de achterzijde, vinden we La Fontaine de eetzaal, net als de Queen’s Lounge verdeeld over het vierde en vijfde dek. Ook hier zitten we boven, aan een unieke tafel, precies in het midden en in de achterste rij met een riant uitzicht.

We maken kennis met onze tafelgenoot G.B. uit M. Het klikt onmiddellijk. Al snel praten Ank en hij over allerlei kunstonderwerpen. Ook Ank heeft het direct naar haar zin aan boord.

 

La Fontaine Dining Room


La Fontaine Dining Room

 

NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

DAG 3  OPNIEUW KOPENHAGEN

 

We hebben nog tot ongeveer 4 uur de tijd voor een tweede bezoek aan Kopenhagen. We gaan een bezoek brengen aan het Staatsmuseum voor Kunst.

We zijn met z’n drieën en dat is wel zo plezierig. G.B. wilde met ons naar de Nolde’s die hier te zien zijn.

Het is een prachtig museum met een onuitputtelijke verzameling van o.a. Nederlandse en Deense schilderijen, COBRA, Matisse, Nolde, Aert de Gelder, Gerard ter Borg enz enz. Er hangt een mooi interieur van de kerk in Bergen op Zoom.

 

Het museum zelf is groots opgezet met een ruime tuin met oprijlaan. Het gebouw is uitgebreid met een nieuw gedeelte. Bijzonder fraai is de oude achtergevel opgenomen in de overdekte ruimte tussen beide vleugels.

 

In de regen wandelen Ank en ik door een park naar de stad.

Ik doe nog een poging bij twee antiquariaten in de Fiolstræde en niet vergeefs.

Behalve het toernooiboekje over Aalborg 1947 – besproken in Recente Aanwinst op de startpagina – vind ik een aardig boek in twee delen Bogen om Skak, dat o.a. een overzicht van het schaken en zijn geschiedenis geeft met de klemtoon op het Deense schaak. Uiteraard wordt er aandacht geschonken aan Bent Larsen. Er staat ook een prachtige foto van Donner met sjaal in, afgedrukt naast zijn 20-zets nederlaag tegen Liu tijdens de Olympiade in Buenos Aires 1978. Al met al ruim 500 blz. foto’s, verhalen, partijen, eindspelstudies enz.

 

We brengen een tijd door in een veredelde Xenos en, natuurlijk, nog een keer Illum.

Daar het nog steeds regent, nemen we vanaf de Kongens Nytorv de taxi met dit keer, voor het eerst, een Deense chauffeur. Aardige kerel die informeert waar we vandaan komen; kent Amsterdam.

 

Precies om 4 uur melden wij ons in reddingsvest bij lifeboat 14 voor de sloepenrol. Het hele dek staat vol, ieder bij zijn eigen boot, vrouwen en kinderen vooraan. Het gaat er serieus aan toe. Eerst appel, dan controle en uitleg van de reddingsvesten, is ie goed vastgemaakt, waar dient dit en dat voor, waar moet het fluitje en het lampje zitten.

Ank blijft na afloop aan dek om het vertrek van de Rotterdam mee te maken.

 

Om 1800 uur in de Queens Lounge concert door Roy Hargrove en zijn band.

Dat is een verrassing, Ik kende de naam wel maar niet zijn muziek.

Een fantastische blazer die met hart en ziel een geweldig concert geeft.

Zijn pianist Gerald Clayton, met dreadlocks, is minstens zo goed en een ontdekking van de eerste orde. We zullen hem nog tegenkomen in de Ocean Bar.

Enorm genoten. Jazz-luilekkerland.

 

De genietingen gaan maar door.

Later op de avond gaan we met z’n zessen aan tafel.

Ine, een dame uit Californië, is een heel apart type, fijn besneden, prachtige Afrikaanse armbanden, en heel intelligent. Zij is docente aan een internationale school voor jonge kinderen. Ank praat met haar over het onderwijs; zij deelde mijn zorg over de komende presidentsverkiezingen. Deze erudiete dame blijkt ook een jazzliefhebber.

 

Rinus, een Amsterdammer, en Marga wonen in Maleisië op een zeewaardige boot. Hij heeft zijn timbrehandel verkocht en geniet van deze cruise hem door Marga bij zijn 65ste verjaardag cadeau gedaan. Joviale mensen die bijdragen aan een losse informele sfeer aan tafel.

 

’s Avonds in de allerlaatste schemering luchten we nog even aan dek. Heerlijk. Kalme zee, en droog!

 

msRotterdam

promo HAL

NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

DAG 3  SKINHEADS

 

De dagen trekken in moordend tempo voorbij.

Vandaag weer nieuwe ervaringen.

Op het station van Warnemünde is op ons gerekend. Een kleine commissie van Verkehrsverbund Warnow GmbH (zeg maar de RET van Rostock) staat klaar om ons aan een houten tafeltje een dagkaartje Rostock te verkopen: “Geeft toegang tot alle bussen, trams en treinen binnen het Rostockse reisgebied.” De dame loopt met ons mee naar stempelapparaat en haalt de kaartjes er doorheen. Dat is nou service.

 

Een mooi nieuw treinstel staat klaar en brengt ons in rap metrotempo naar Rostock. In deze treinen zijn enkele ludieke kinderzitplaatsen aangebracht. We hebben met eigen ogen gezien dat een instappend kind regelrecht naar haar eigen stoel liep. Zo voedt je kinderen op tot enthousiaste O.V.-ers.

 

GASTEN

We komen aan op Rostock Hauptbahnhof. Hier en daar op de perrons lopen bewapende ME-ers. Op het stationsplein vragen we aan de bemanning van een politieauto wat de betekenis is van dit machtsvertoon. “Weer staan hier om bezoekers van de stad behulpzaam te zijn.”

 

Ik haal mijn schouders op, haal de paraplu te voorschijn en begin aan de wandeling naar het stadscentrum. Halverwege giet het weer en we stappen op de tram.

We passeren een gedenkplaat ter ere van Hugo de Groot en hebben niet het geduld om te wachten op het joodse bruidje bij de synagoge

In no time staan we op het marktplein hartje Rostock.


         
Schoenenwinkel in Rostock

 

Om het thuisfront geen vals beeld voor te spiegelen laat Ank zich met paraplu in de stromende regen fotograferen.

We gaan gauw ergens naar binnen en zetten ons aan de koffie.

 

SCHAAKBOEK

We informeren naar antiquariaten en tot onze verrassing zijn er in dit kleine centrum ten minste twee gevestigd. Beide hebben zich teruggetrokken op de verdieping boven een winkel. Niet uit weelde, want ook hier zijn het barre tijden voor de tweedehandsboekhandelaren. Internet is de boosdoener.

 

In de Kunau BuchhandlungAntiquariat ABC aan de Kröpelinger Strasse 16 vind ik en boek over de schaakontmoetingen tussen de USSR en Duitsland:

Könige des SchachsAus der Geschichte der deutsch-sowjetischen Schachbegegnungen, von Heinz Machatscheck. Een produkt uit de DDR-periode, uitgegeven in 1968 door de Vereniging van Deutsch-Sovjetische Freundschaft.

In het Duits klinken sommige zaken nog erger dan het al is: Von Iwan dem Schrecklichen bis Alexander Aljochin. (dit is geen tikfout, de schrijver legt uit dat dit de enig juiste manier van schrijven is.). Boven een stukje staat In die Pfanne gehauen. Die moet ik ook onthouden.

 

De inhoud is heel afwisselend met de nadruk op het DDR-schaakleven.

Aan bod komen bv.

- de Sovjet wereldkampioenen bij de mannen én de vrouwen,

- correspondentieschaak,

- de mening van de Duitse schaakmeesters Malich, Libert, Rittner, mw. Keller-Hermann en Wolfgang Uhlmann over het Sovjetschaak,

- de drievoudige ontmoeting tussen Botwinnik en Uhlmann en

- een uitgebreid artikel gewijd aan Emanuel Lasker.

 

SKINHEADS

Terug op het station zie ik een hele groep ME-ers die ook mee willen richting Warnemünde. Zij stappen in en ik kan er op het balkon nog wel bij. Ank, die de dingen vaak sneller door heeft dan ik, trekt mij onmiddellijk weer weg en dan zie ik pas dat de trein niet alleen ME-ers vervoert, maar ook een grote groep skinheads. We wachten wel op de volgende trein. Intussen geen bewaking noch skinhead meer te zien en rustig rijden ook wij richting de Rotterdam.

Onderweg ziet het zwart van de ME-ers en politiebusjes. Enkele stations voor Warnemünde zie ik de zwaar bewaakte groep op straat lopen. We begrijpen nu dat dit een aangekondigde demonstratie is en dat de autoriteiten niets aan het toeval willen overlaten.

Hoezo, behulpzaam voor onze gasten?

Ervaring hebben ze in Rostock wel na de conferentie van de G8, toen zelfs een ruime veiligheidszone werd ingesteld.

 

VALKENBURG aan zee

In Warnemünde schijnt de zon! Er is een alleraardigst haventje met veel plezierjachten, vissersbootjes en visrestaurants. Het trekt veel toeristen die met bussen vol worden aangevoerd.

 

Ank gaat aan boord en gaat even rusten, ik ga naar het café op de kade waar uitnodigend INTERNET wordt aangekondigd en stuur m’n eerste verslagje rond.

 

Het concert blijkt een grote verrassing: James Carter, voor velen bekend maar niet voor mij, is een rasartiest en uitmuntend saxofonist. Samen met Ray Hargrove en de Marcus Miller band wordt het een avond om niet te vergeten. Van mij mogen ze rustig nog uren doorgaan.

 

Bij het diner maken we kennis met de beide dames uit resp. Arnhem en Doorwerth. We zijn nu met z’n achten en in deze groep gaat iedereen graag met elkaar aan tafel.

Met G.B. gaan we nog naar de Ocean Bar voor het optreden van het Gerald Clayton Trio. Op ons plekje in de vensterbank genieten van dit enorme pianotalent. Top!

 

Het is stormachtig aan dek en dus kruipen we om 1 uur maar snel in bed.

 

 

NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

DAG 4  ZWEDEN

 

Nooit geweten dat Gothenburg aan een soort Fjord ligt, misschien is het ook wel geen Fjord, maar in elk geval een kilometerslange inham omgeven door de bekende afgesleten rotseilanden.

 

Ondanks de intussen ons vertrouwde regen zijn we op tijd voor de shuttlebus naar Gothenburg-stad.

We rijden door een Rijnmondachtig havengebied, een grote brug over, langs een merkwaardig zeer modern massief en rood”geverfd” gebouw om op het Gustaf Adolfs Torg bij het Rådhus te worden afgezet.

We willen natuurlijk naar het museum voor schone kunsten, hier heet dat het GÖTEBORGS KONSTMUSEUM.

We zien het museum al helemaal aan het eind van de grootste winkelstraat van Göteborg Avenyn liggen. Het staat wat in de hoogte en sluit de straat mooi af. Het is zondag en de winkels zijn dicht. Behalve trams zien we niet veel. De Kongsavenyn maakt vandaag een lange, saaie en lege indruk.

 

Zo leuk als op deze folder hebben we de Avenyn niet gezien.

Boven het hoofd van deze jongedame zie je het museum.

 

 

Met z’n drieën – G.B. is weer van de partij – gaan we door dit mooie museum. Een prachtige collectie. G.B. en ik staan stil bij het onderstaande schilderij van Richard Bergh (1858-1919) Nordisk Sommarkvåll. 

(ansichtkaart Talmeblads Tryckeri AB)

 

 

Twee mensen, een echtpaar lijkt me, kijken op een zomeravond vanaf hun balkon uit over een vijver. De sfeer is volmaakt, of toch niet?

Deze beide mensen hebben alles wat ze willen, wonen in een prachtig huis, zijn gezond en goed gekleed. Maar hun gezichten zijn strak. Er is geen beweging.

Zij staat fier, zelfbewust, Hij geeft zich een pose, armen over elkaar, zijn been losjes op de balustrade.

Maar ze hebben elkaar niets meer te zeggen.

Prachtig, indrukwekkend en afgrijselijk tegelijk.

 

Als je ooit nog eens koffie, of wat anders, met iets erbij wilt gebruiken ga dan naar binnen bij Evas Paley. ’t Kan dat het slechte weer ons beïnvloed heeft, maar wat was dat lekker gebak. Een royale keus aan verrukkelijke verwennerijen.

 

Het podium is vanavond voor David Sanborn en de Marcus Miller band. Eerlijk gezegd is mij van dit concert niet veel bijgebleven.

 

Wanneer we naar het diner gaan verlaten we Göteborg.

Er staat een stevige wind maar het eten smaakt ons voortreffelijk.

We zijn nog geen meter op open water of de storm pakt het schip en dat zullen we weten. Met een keiharde knal (onder de kiel ?) wordt het schip op zee verwelkomd. Het grote schip maakt vervaarlijke slingerbewegingen. Voorbijgangers wankelen. Stapels vuile vaat vallen rinkelend uit de kasten. De bedienden maken een ketting om het vallen van verder serviesgoed te voorkomen. Eén pakt niet het aardewerk maar een stevige pilaar.

Marcus Miller zal later vertellen dat leden van z’n band onderuit gingen.

We zitten nog op onze stoelen en de wijn blijft staan. Vanwege morsgevaar wordt er enige tijd geen koffie meer geschonken.

 

In de Ocean Bar genieten we nog eens van James Carter. Herhaling: wat een grandioze artiest. This is Jazz, man!

In de winkel vindt Ank een heerlijk parfum en die laten we niet staan.

De Argentijnse caissière ontdekt dat we uit Nederland komen en het gesprek gaat al snel over Maxima. Zij geniet van onze waarderende opmerkingen.

 

We trekken ons terug in de bibliotheek. Het schip krijgt nog steeds zware klappen en stampt behoorlijk. Het blijft zwaar weer en besluiten na een lange tijd waarin we de storm willen afwachten, toch maar naar bed te gaan.

 

Langzaam dringt het besef door dat ik aan boord van een schip ben. Het is een eigen wereld. Volkomen afgesloten. De railing vormt de grens met de boze buitenwereld. Het gezelschap aan boord, de crew, de musici, zij allen vormen de wereld waarin ik nu leef. En het is heerlijk.

 

www.tomsschaakboeken.nl