NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

VERSLAG DEEL 3

 

11 juli dag 7: Hamburg

 

Hamburg was als concurrent van Rotterdam in de slag om beladen zeeschepen voorzien van een echte klassieke vrijhaven.

Hekken en muren zorgden voor een hermetisch afgesloten havengebied waarbinnen de goederen zich als het ware nog in het buitenland bevinden. Wil je daar lading uit ontvangen richting Duitsland of verder Europa in, dan kan dat alleen maar – na het vervullen van de benodigde formaliteiten en eventueel betalingen - door het passeren van een fysieke controle door de Duitse douane.

 

Overslag in Freihafen Hamburg

 

Rotterdam heeft daar tegenover de slogan gehanteerd “Vrijer dan een vrijhaven”. Natuurlijk kende ook het Rotterdamse systeem zijn controles maar er was geen muur. Veel meer was – zeker in latere jaren – sprake van een administratief toezicht op de goederenbeweging.

Na de harmonisatie van de wetgeving op dit gebied binnen de EG hebben beide partijen wat water bij de wijn moeten doen.

Bekend zijn de controle van containers op hasj, sigaretten, enz.  – en sinds kort in het nieuws –op eventuele begassing van allerlei producten.

 

Dit alles behoorde, alweer zo’n 15 jaar geleden – tot mijn dagelijkse werk: het verrichten van de nodige stappen die een gevolg zijn van de douanewetgeving, om entrepot/transito goederen tot tevredenheid van de klant – bij invoer met zo weinig mogelijk invoerrechten en altijd zo snel mogelijk – en in goede samenwerking met de douane, op hun bestemming te krijgen.

Het bezoek aan Hamburg bracht hierdoor bijzondere herinneringen naar boven.

 

Net als in Rotterdam zijn oude havengebieden omgebouwd tot moderne woonwijken. Het pendelbusje dat ons de stad inbrengt laat ons daar wat van zien.

 

Het zal niemand verbazen dat deze dag gekenmerkt wordt door overvloedige regenval. We, G.B., Ank en ik, willen naar de Hamburger Kunsthalle, maar moeten daarvoor eerst met de paraplu in de aanslag een stevige wandeling maken.

 

Daniel Richter tentoonstelling in de Hamburger Kunsthalle mei/aug. 2007.
afbeelding uit de folder

 

Het museum ligt nogal alleenstaand bij de Alsterufer. Het kost moeite de ingang te vinden van dit uit drie gebouwen bestaande museum. We geven jassen, rugzakken en paraplu’s af in de garderobe en trekken door het ondoorgrondelijk doolhof van al dan niet onderaardse gangen van het ene gebouw naar het andere.

 

Natuurlijk zoeken we Nolde. In een opvallende zaal hangen enkele van de zijn werken, o.a. de Ägyptische Triptiek.

Van Ernst Ludwig Kirchner hangt er het schitterende

Zelfportret met model.

 

De trektocht door het museum is vermoeiend en ik laat me op een witte kubus zakken. Ank en G.B. gaan nog naar boven voor een hedendaagse kunstenaar op wiens werk – zo maak ik uit de folder op – de termen woest, kleurrijk en realistisch van toepassing zijn.

Link: www.hamburger-kunsthalle-de

 

 

 

We steken de Lombardsbrücke tussen de Außen- en Binnenalster over en komen in een fraaie winkelpassage, zoals je er meer hebt in Hamburg.

Nu zijn dat geen doelen vandaag want ik wil ook nog op zoek naar … een schaakboek, die moet je hier beslist kunnen vinden, als je de adressen paraat hebt. We vragen naar een antiquariaat en dat helpt. We komen bij een prachtige zaak, kunst- annex oude boekenhandel.

We mogen nergens aankomen en een bediende brengt ons een stapeltje schaakboeken. Er zit een prachtige jaargang bij van het Duitse bondsblad van rond 1950. De vraagprijs is in overeenstemming met de status van het pand en zijn uitbaters en we willen de handelaar niet beledigen. We staan weer op straat, het regent nog steeds, maar we behoeven geen boeken te dragen, dat scheelt.

 

GB wil graag de meer in het Westen van de stad gelegen Sankt Pauli Kirche bezichtigen maar we raken de weg kwijt en besluiten de middag verder aangenaam want droog door te brengen in een modern ingericht café.

 

Dee Dee Bridgewater is de artiest van de avond. Gezeten op een stoeltje aan de rand van het toneel, buigt ze zich voorover naar haar publiek op de eerste rij en zingt met zwoele stem haar jazzy songs. Ooit is zij de enige opvolger van Ella Fitzgerald genoemd.

Sfeervolle avond waar veel bezoekers van genoten hebben - mannen en vrouwen -, maar mijn ding is het niet.

 

Na een heel gezellig diner à sept zijn we met de beide dames aan dek geweest. Toen het al donker was vertrok de boot uit Hamburg richting Rotterdam. We voeren langs veel hel verlichte industrie. Het was al laat

en we hebben de Elbe verder gelaten voor wat het was.

 

  

Jazzgangers op kooi                           Elbe-oever in Hamburg   

 

Na een dag die wat missers kende, de regen enz. ook maar een foto die een mislukking bleek maar toch leuk is om te zien.

 

Hamburg by night.

 

 NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

VERSLAG DEEL 3

 

12 juli dag 8:  op zee

 

We worden om kwart over negen wakker, wat een weelde. De gordijnen zijn dicht en dan blijft ’t het echt donker.

De laatste dag op zee. Het schip deint behoorlijk.

CNN geeft voor morgen 20-25˚, dat is meer dan we de hele week bij elkaar gehad hebben.

Ank ligt nog heerlijk in bed met muziek van Keith Harriet. Ik ga naar de Queen’s Lounge voor informatie about disembarkment on Friday.

Over koffers labellen, klaarzetten in de gang, hoe laat je van boord kunt enz.

Na ons late ontbijt in het Lido drinken we koffie in de bibliotheek. Een favoriete plaats waar je luxe paart aan rust en, als je dat wilt, een gesprek. We komen G. daar tegen die naarstig op zoek is naar z’n kluissleutel.

 

Een verrukkelijke dag. We maken wat foto’s aan dek, lunchen en lezen wat én … Ank ligt op een stretcher aan dek even in de zon!

Om 6 uur vanavond McCoy Tyner! Hij is al lang een van mijn jazz-pianohelden. Zijn Cd’s behoren tot de meest gedraaide uit m’n (zeer bescheiden) muziekcollectie.

Weer in de Queen’s Lounge maak ik, in afwachting van de Marcus Miller Band, wat aantekeningen voor dit verslag.

 

Geheel in de stijl van deze cruise laten de wolken vandaag nog één keer de Oslofjord zien.

 

Er groeit een gevoel van weemoed i.v.m. het verlaten van het schip.

Ik zal dit zo verschrikkelijk missen. Je gaat van dit schip en het leven aan boord houden.

Je bent volkomen, 100%, in een andere wereld. Het varen is fascinerend en rustgevend. Ik voel me thuis op zee. Er zijn wel veel mensen aan boord maar die vormen geen belemmering voor het ervaren van stilte, verlatenheid, afstand van de wereld.

 

De Marcus Millerband, die het bindende element vormde

in het concertaanbod van deze week

 

Ik vraag nog aan de ex-stuurman wat de rilling betekende die bijna onheilspellend door het schip trok toen we voor onze eerste vaart uit Kopenhagen vertrokken. Een trilling, eigenlijk meer een rilling, een regelmatig bonken, dat van voor naar achter door het schip trekt, dat mij even deed vermoeden dat dit een gammele boot was.

Hij legt uit dat dit komt door de bijzondere situatie in Kopenhagen. De “Rotterdam” lag aan een kade waar net genoeg of net niet genoeg water staat; bij het starten van de scheepsmotoren wordt als het ware zand onder het schip weggezogen. De boot komt dan – ik zeg het maar in mijn eigen lekenwoorden - hobbelend op gang.

Vreemd blijft het.

 

We doen wat klusjes op deze laatste dag aan boord.

Ons de vraag stellen wat we morgen aan zullen doen en dan de koffers pakken. Die moeten vannacht om 2 uur voor de deur staan (en stonden er 6 uur ’s morgens nog).

 

Het concert van McCoy Tyner is grandioos en het muzikale hoogtepunt van deze jazzcruise. Fantastisch om de man in levenden lijve te zien en te horen spelen, een grootheid. De 69-jarige is nog steeds de meesterpianist die ooit zei: all music is “a journey of the soul into new, uncharted territory.” (The ROUGH GUIDE to JAZZ, 3rd Ed. 2004)

 

Geloof het of niet: dit is McCoy Tyner en zijn band

 

’s Avonds gaan we voor de laatste keer naar het diner in de La Fontaine Dining Room. We wisselen email- en woonadressen uit. Het afscheidnemen bewaren we voor morgenochtend.

 

NORTH SEA JAZZ CRUISE 2007

 

VERSLAG DEEL 3

 

 vrijdag13 juli : Uitstappen aan de Wilhelminakade

 

Vannacht ben ik om 3 uur opgestaan om de aankomst bij Hoek van Holland mee te maken. Ik was een beetje te laat. Vanuit onze hut aan bakboord was het nog aardedonker maar aan dek gekomen zie ik aan  stuurboord de Maasvlakte in volle verlichting.

Achtereenvolgens zie ik Hoek van Holland, Maassluis en Schiedam voorbij komen, alles duister maar hier en daar met wat lantaarnverlichting.

Meer verlichting ter hoogte van Europoort, dat is continu in bedrijf.

Heel vaag komt er een ochtendschemer opzetten waardoor ik de contouren van de Euromast en het moderne gebouw van het Scheepvaart- en Transportcollege zie opdoemen.

 

De Erasmusbrug in duister ochtendgloren

 

Blik op de Willemskade met het Wereldmuseum,

daarachter het Erasmus Medisch Centrum

 

Ineens zijn we voor de Erasmusbrug aangekomen die dank zij de nog lang niet boven de horizon uitgekomen, maar toch al een beetje van uit het oosten werkzame zon, een prachtig beeld vormt.

Even later is de boot aan de wal en wordt de gangway naar de scheepswand gereden en vastgekoppeld. We zijn in onze thuishaven.

 

We behoren tot de groep die om 10 uur van boord “mag” en hebben dus nog alle tijd om te ontbijten in het Lido.

Van onze dinertafelgenoten zien we niemand meer, de dames niet en G. niet. Jammer, maar we hebben de foto’s en de adressen. Rinus en Marja blijven ook gedurende het North Sea Jazz Festival in Ahoy nog aan boord.

Wel zien we TV Rijnmond in de Lido interviews afnemen o.a. van Jan Willem. Er is dezer dagen in de media ruime aandacht voor het fenomeen Jazzcruise dat immers dit jaar voor het eerst in combinatie met het North Sea Jazz Festival is georganiseerd.

Wat ons betreft heeft deze JAZZcruise alles overtroffen wat we ons maar hadden voorgesteld. De optredens waren stuk voor stuk top; voor zover dat nog het geval was zijn we nu helemaal toegewijd aan de JAZZ.

 

 We verlaten de stateroom, nemen afscheid van ISKAR onze hutsteward, de vriendelijke, bescheiden en zorgzame toeverlaat, en zetten hem op de foto.

 

  

                     Iskar, de hutsteward                    Koffie naast de boot     

 

Aan dek gekomen zien we Mignon, Lara en Jonathan al zwaaien. We gaan de trap af naar de gangway, onderwerpen ons aan het vaste ritueel van de security die bij het aan boord en van boord gaan altijd onze pasjes scant en onze gezichten vergelijkt met de in de boordcomputer opgeslagen plaatjes. Dit keer geen gescan van bagage, rugzakken en tassen want dat gebeurt alleen bij aan boord gaan. De koffers staan intussen klaar in de loods.

 

Door de slurf aan de wal en weer wederzijds enthousiast zwaaien. Wat ontzettend leuk dat ze er zijn, het lijkt wel of we na 50 jaar weer terug keren van het andere eind van de wereld.

Nu de koffers ophalen en we kunnen de vroeg opgestane en eerst gisteravond laat van vakantie in Frankrijk vermoeid teruggekeerde familie begroeten. We knuffelen Mignon, Lara en Jonathan en het is heerlijk ze weer te zien.

Even later arriveren ook Wineke en Ben met Jelle en Lisa. Zo is er een uitgebreide welkomstcommissie om ons te ontvangen. Het is een voorrecht om zoveel aandacht van hen te krijgen.

 

  

    Jelle en Jonathan                             Dááág boot                                      Lara

 

 

Het terrasje naast de passagiershal is een geschikte plaats om bij te praten.

 

We zitten recht onder de “Rotterdam” en de enorme afmetingen van het schip maken indruk.

 

 

Jonathan en Jelle spelen samen tussen de bezoekers door en hangen aan het Heras-hek: “Jelle als hooligan.”

 

Mignon net terug uit Frankrijk was met Lara en Jonathan, allen nog slaperig, voor dag en dauw present.

 

Na een uurtje brengt Mignon ons met alle spullen naar huis en ook dat is luxe.

 van boord ‘mag10

www.tomsschaakboeken.nl